Rok temu walczyliśmy z przymrozkiem zdalnie, z odległości 200 km, jednym wywołaniem API z telefonu. Wczoraj historia się powtórzyła - ale z trzema poprawkami: nowym czujnikiem w górnej części winnicy, awarią OpenSprinklera w najgorszym możliwym momencie i 100-kilometrową ucieczką, żeby ratować pędy. Tym razem byłem na akcji sam - Ania była w Warszawie, więc cała operacja “wsiadaj w auto i jedź” spadła na mnie.

Tej nocy zobaczyliśmy też po raz pierwszy, jak naprawdę wygląda mikroklimat naszej winnicy. I była to lekcja pokory.

1. Piątek po południu: SMS, którego nie chcesz dostać

Piątek 9 maja, około 14:00. Jestem 100 km od winnicy. Otwieram dashboard VineyardElf - i zamiast spokojnego zielonego “ONLINE” widzę czerwone “OpenSprinkler - offline od 13:36”.

Sprawdzam Ecowitta - stacja pogodowa działa, dane lecą. Ale GW1200 (bramka w domu) i OpenSprinkler nie odpowiadają. Wygląda na chwilowy zwis WiFi po stronie sieci w Pustkowiu.

Patrzę na prognozę. Interia/Siedlce: minimum +1°C w nocy. Open-Meteo: zbliżone. Synoptycznie nie wygląda dramatycznie - ale my w Pustkowiu wiemy swoje. Prognozy są dla “powietrza na 2 metrach”, nie dla pąków winorośli przy gruncie. A bezchmurnie + bezwietrznie + wilgotno = przepis na radiacyjne wychłodzenie.

Panel sterowania VineyardElf - tryb FROST aktywny, pętla przymrozkowa gotowa do uruchomienia. Trójjęzyczny interfejs (PL/EN/DE) - bo nasi goście to nie tylko Polacy.

Decyzja: wracam.

2. Powrót: 100 km i reset routera

Dojeżdżam koło 18:00. Pierwsze co robię - restart routera i punktów dostępowych. Po dwóch minutach Ecowitt wraca do sieci, dane lecą bez przerwy. Ale OpenSprinkler dalej offline.

Idę do skrzynki - wodoszczelna puszka, w której siedzi OpenSprinkler. Odkręcam klapkę. Wyciągam telefon, robię zdjęcie wyświetlacza i wrzucam do Claude Desktop:

“System Idle, 19:44 Sat 05-09, MC: _________ - co jest grane?”

I tu się dzieje rzecz, której do dziś nie potrafię wyjaśnić.

Zanim Claude zdążył odpowiedzieć - ekran OpenSprinklera mignął, odświeżył się i wskoczyło IP. Sam, bez mojej ingerencji. Bez restartu, bez resetu, bez niczego. Po prostu stanąłem przed nim z odkręconą klapką i telefonem w ręce, a on się obudził.

Sekundę później przyszła odpowiedź od Claude’a: pole MC: to status sieci, pusta linia = brak połączenia, najprawdopodobniej DHCP lease wygasł po reseccie WiFi w domu, restart powinien pomóc. Bardzo trafna diagnoza - tylko że pacjent już sam się wyleczył.

OS zaczął pingować chmurę. VineyardElf zobaczył go znowu. Złośliwość rzeczy martwych, jak to nazwałem w SMS-ie do Ani. Bo przecież kilka godzin wcześniej, kiedy patrzyłem zdalnie, problem nie istniał. Wystarczyło wsiąść w samochód, przejechać 100 km i stanąć przed urządzeniem ze śrubokrętem - żeby oczywiście sam się naprawił, zanim w ogóle zdążyłem cokolwiek zrobić.

Inżynierskie wyjaśnienie pewnie istnieje. Może DHCP lease akurat się odnowił. Może router skończył jakiś restart, którego nie widziałem w logach. Może to był ten moment, w którym chmura OpenThings zauważyła, że klient wraca i wysłała keep-alive. Każde z tych wytłumaczeń jest pewnie prawdziwe.

Ale ja wolę swoje: patrzył, jak po niego jadę, i nie chciał się wygłupić w obecności gospodarza.

3. Tryb frost: pętla rusza sama

W VineyardElf przełączam program na “Frost Watch”. System sprawdza Ecowitta co 15 minut, porównuje z progami z naszego algorytmu:

• Temperatura przy gruncie < 2°C i trend opadający → start pętli (wczesne ostrzeganie)
• Temperatura przy gruncie < 0,5°C → start pętli bezwarunkowy (próg absolutny, niezależnie od trendu)
• Temperatura przy gruncie ≥ 3°C → stop pętli

Pętla antyprzymrozkowa pracuje w cyklu:

• Para 1 (S01 + S02): 3 minuty
• Para 2 (S03 + S04): 3 minuty
• Para 3 (S05 + S06): 3 minuty
• 4-minutowy timer recheck po ostatniej parze, jeśli nadal poniżej progu STOP - pętla od początku

Pary zamiast wszystkich sześciu sekcji naraz, bo pompa nie wytrzymuje takiego obciążenia - przy 3+ sekcjach jednocześnie ciśnienie spada drastycznie i Flippery zaczynają tylko kapać. Dwie sekcje to optimum: pełne pokrycie i stabilne ciśnienie.

W przeciwieństwie do roku temu, kiedy uruchamiałem zraszanie ręcznie z 200 km, tej nocy nie kliknąłem ani jednego przycisku. System zadecydował sam. Ja siedziałem przy laptopie i patrzyłem.

Test zraszaczy tuż przed zmierzchem, 9 maja - sprawdzenie ciśnienia w sieci i pokrycia rzędów. Za kilka godzin te same dysze będą pracować na poważnie.

4. Przebieg nocy: cztery czujniki, jedna lekcja

Tej wiosny przeniosłem czujnik CH1 z winiarni - gdzie do tej pory mierzył temperaturę i wilgotność w pomieszczeniu produkcyjnym - w górną część winnicy, między rzędami 13-14. Czujnik jest tam umieszczony w trawie, na wysokości pąków. Nie chodzi o “wysoko nad ziemią” - chodzi o najwyżej położony fragment działki w sensie terenowym. Pustkowie nie leży na żadnym dramatycznym zboczu - to delikatne wzniesienie, około 1-1,5 metra różnicy między najniższym rzędem 1-2 a najwyższym 13-14, na dystansie kilkudziesięciu metrów. Łagodny spadek, prawie niezauważalny gdy się chodzi po winnicy. A jednak - jak się okazało tej nocy - wystarczający, żeby zrobić różnicę 2°C w temperaturze. Po raz pierwszy mamy dane z górnej części działki.

Stacja pogodowa Ecowitt mierzy powietrze na 2 metrach. Czujnik “Indoor” jest umieszczony w dolnej części winnicy, schowany w drewnianym karmniku dla ptaków - żeby był chroniony przed deszczem, słońcem i bezpośrednim strumieniem ze zraszaczy. CH1 w górnej części winnicy stoi pod odwróconą plastikową doniczką, też w trawie. WFC01-425E (sterownik wodomierza ogrodowego) zamontowany jest 5 metrów od najniższego rzędu, kompletnie odsłonięty.

To ważny detal techniczny: dwa czujniki w winnicy mierzą temperaturę powietrza w strefie pąków, ale nie są polewane wodą ze zraszaczy. Pokazują to, co dzieje się pod “kołderką z lodu”, a nie samą kołderkę. Innymi słowy - gdy CH1 pokazuje -4,1°C, to jest temperatura powietrza obok pędów, ale pod osłoną; pąki same w sobie, oblane wodą, są w zupełnie innej (cieplejszej) strefie termicznej dzięki ciepłu krzepnięcia. Trzeci czujnik, bezpośrednio na pędzie polewanym wodą, byłby wartościowym uzupełnieniem - żeby zmierzyć kontrast między “powietrzem wokół” a “tkanką pod lodem”. Na 2027.

Minima z całej nocy

• Góra winnicy (CH1, najwyższy punkt działki): -4,1°C o 04:37
• Dół winnicy (Indoor): -1,9°C o 05:05
• Powietrze (stacja, 2m): -1,7°C o 05:00
• WFC01-425E (poza zraszaniem): -2,6°C o 03:50

Wykres CH1 (góra winnicy) - w godzinach popołudniowych komfortowe 14,8°C, po zachodzie pionowy spadek, minimum -4,0°C o 04:30. Klasyczny przebieg radiacyjnego wychłodzenia w noc bezchmurną.

Wykres czujnika “Indoor” w dolnej części winnicy - minimum -1,9°C. Spadek wolniejszy, plateau przy zerze dłuższe, ale i tak poniżej zera.

Stacja pogodowa Ecowitt - powietrze na 2 metrach. Minimum -1,7°C, dew point na minus, bardzo wąski rozjazd między temperaturą a punktem rosy = pełne wysycenie wilgocią, idealne warunki do oszronienia.

5. Co mówią te liczby

Pierwsza obserwacja: prognoza vs rzeczywistość. Synoptycy obiecywali +1°C. W rzeczywistości powietrze na stacji spadło do -1,7°C, a przy gruncie w górnej części winnicy do -4,1°C. To różnica 5°C między prognozą a tym, czego naprawdę doświadczyły pąki. Gdybyśmy zaufali Interii, nie zraszalibyśmy w ogóle.

Druga obserwacja: góra vs dół winnicy. Dwa czujniki w tej samej winnicy, oba przy gruncie, oba schowane przed bezpośrednim zraszaniem (CH1 pod doniczką, Indoor w karmniku) - czyli oba mierzą temperaturę powietrza w strefie pąków, niezakłóconą przez ciepło krzepnięcia. Dzieli je raptem 1-1,5 metra różnicy wysokości i kilkadziesiąt metrów w poziomie. Różnica temperatur w nocy: 2,2°C.

To jest ta liczba, na którą warto patrzeć przez chwilę. Półtora metra spadku terenu to nic - nie da się tego zobaczyć gołym okiem, można po tym jeździć ciągnikiem nawet nie zauważając. A jednak w bezchmurną majową noc taka mikrotopografia robi różnicę 2,2°C między najwyższym a najniższym punktem winnicy.

To czysta różnica mikroklimatu, nie artefakt zraszania. Klasyczna inwersja radiacyjna - w noc bezchmurną i bezwietrzną najwyżej położone punkty oddają ciepło bezpośrednio do nieba (które ma efektywną temperaturę około -50°C dla podczerwieni). Powietrze nad nimi schładza się najszybciej. CH1 w górnej części był wystawiony na otwarte niebo we wszystkich kierunkach, dół winnicy częściowo osłonięty zabudowaniami i drzewostanem.

To zmienia mój sposób myślenia o priorytetach zraszania. Intuicyjnie wydawałoby się, że to dół winnicy jest najzimniejszy - bo zimne powietrze spływa w dół (i tak jest, gdy nie ma silnego wychłodzenia radiacyjnego). Ale w noc bezchmurną radiacja wygrywa z konwekcją: górna część winnicy, najbardziej “widoczna” dla nieba, traci ciepło najszybciej. Następna inwestycja - dodatkowy zraszacz lub osłona termiczna na rzędach 13-14 (małe drugoroczne sadzonki Solaris). Tej nocy uchroniły je tylko osłonki - bo Flipperów tam jeszcze nie ma.

Zielona siatka rozpięta wzdłuż południowo-zachodniej granicy winnicy - zainstalowana 8 maja, dosłownie dzień przed pierwszym poważnym przymrozkiem sezonu. Czujnik CH1 stoi około metra od tej siatki.

Płotek: dobry pomysł czy nie?

Tu warto się zatrzymać, bo to akurat eksperyment, który dostał właśnie pierwszy test bojowy - i wynik nie jest jednoznaczny.

Co to jest. Tkanina cieniówkowa (typu mata zacieniająca od sąsiadów), wpięta w naszą leśną siatkę, którą winnica jest ogrodzona. Tylko jeden bok - południowo-zachodni, tam gdzie teren ma najwyższe przewyższenie i gdzie od strony otwartego pola/lasu może spływać zimne powietrze. Czujnik CH1 stoi około metra od tej bariery.

Co miało dać. Hipoteza była taka: w noc bezwietrzną i przy delikatnym ruchu mas powietrza znad pola, fizyczna bariera spowolni napływ zimna i ograniczy advekcyjne wychłodzenie tej części winnicy. Klasyczny zabieg sadowniczy - windbreak w wersji budżetowej.

Co pokazały dane. Nic dobrego dla tej nocy. CH1, stojący metr od płotka, zameldował -4,1°C - najzimniejszy ze wszystkich czujników, o ponad 2°C zimniejszy niż dół winnicy. Co poszło nie tak?

Otóż ta noc nie była advekcyjna. Była radiacyjna. Bezchmurnie, bezwietrznie, wilgotno - czyli ciepło uciekało pionowo, prosto do nieba przez bezchmurne sklepienie (które ma efektywną temperaturę -50°C dla podczerwieni). A na radiacyjne wychłodzenie boczna bariera z agro-tkaniny nie ma żadnego wpływu. Co więcej, można wręcz argumentować, że w pewnym sensie pogarsza sprawę - bo blokuje ewentualną mikro-cyrkulację, która mogłaby przemieszać zimne powietrze przy gruncie z ciepłym kilka metrów wyżej.

Czy to znaczy, że płotek był złym pomysłem? Nie. Czy pomógł tej nocy? Też nie. Płotek jest narzędziem na inny scenariusz - na przymrozek z wiatrem i adwekcją zimna znad otwartego pola. Takie noce też się zdarzają, szczególnie w marcu i wczesnym kwietniu. Ten konkretny scenariusz, który mieliśmy 9/10 maja, wymaga zupełnie innego narzędzia: zraszania nad rzędami 13-14.

To zresztą jeden z trudnych aspektów ochrony przed przymrozkami: nie ma jednego rozwiązania na wszystkie typy. Radiacyjny chce wody zamarzającej nad pąkami. Adwekcyjny chce mieszania powietrza i barier wiatrowych. A czarny przymrozek (suchy, bez rosy) lubi wręcz dym lub świece parafinowe. My dotąd zoptymalizowaliśmy tylko jeden front - radiacyjny dla rzędów 1-12. Płotek był pierwszym krokiem w stronę drugiego frontu. Nie sprawdził się tej nocy, ale dane mówią raczej “nie ten scenariusz”, a nie “zły pomysł”.

Wniosek operacyjny: płotek zostaje, Flippery na rzędach 13-14 dochodzą jak najszybciej. Idealnie przed wszystkimi “zimnymi ogrodnikami” w przyszłym roku.

Trzecia obserwacja: WFC01 jako mimowolny detektyw. Tu sytuacja jest odwrotna niż przy CH1 i Indoor - czujnik jest zamontowany kompletnie odsłonięty, 5 metrów od ostatniego rzędu, poza strefą zraszania, ale w zasięgu rozpryskiwanej wody, gdy wiatr ją zniesie. O 03:50 odnotowuje minimum -2,6°C. O 03:55 - gwałtowny skok do -0,7°C. Skąd? Woda ze zraszaczy dotarła w okolice czujnika. Od tego momentu aż do świtu trzymał się około -0,5°C - dokładnie tej temperatury, w której zachodzi krzepnięcie i uwalnia się ciepło utajone.

To w pewnym sensie nasz najlepszy czujnik tej nocy - nie dlatego że najdokładniejszy, ale dlatego że jako jedyny faktycznie zmierzył efekt zraszania w czasie rzeczywistym. CH1 i Indoor pokazały, jak zimno było pąkom bez polewania wodą (bo same nie były polewane). WFC01 pokazał, co się dzieje, gdy woda dotrze: termometr w jednej minucie skacze o 1,9°C w górę. Innymi słowy: fizyka znowu zadziałała. 80 kalorii ciepła krzepnięcia z każdego grama zamarzającej wody - i pąki w bezpiecznej strefie wokół zera, nawet gdy w powietrzu jest -2°C, a kilka metrów dalej, pod doniczką w trawie, -4°C.

Czego brakuje w tym obrazie? Czujnika bezpośrednio na pędzie pod lodową kołderką. Wiem co dzieje się w powietrzu wokół (CH1, Indoor), wiem co zrobiła zamarzająca woda 5 metrów od winnicy (WFC01) - ale nie wiem dokładnie, jaką temperaturę miał konkretny pąk Solarisa o 04:37, gdy CH1 zameldował -4,1°C. Teoria mówi, że około 0°C. Praktyka będzie wiedzieć, gdy w 2027 wpiszę tam czujnik z wodoszczelnym kabelkiem.

6. Statystyki pracy systemu

Z arkusza sprinkler_status (logi OpenSprinklera, GAS po stronie InConnectora):

* Oszacowanie z czasu pracy i nominalnego przepływu Flipperów (43 l/h × 144 sztuki). Faktyczne zużycie zależy od ciśnienia w sieci.

Pierwsza pętla ruszyła automatycznie o 22:50 (wpis PRZYMROZEK w arkuszu od 22:47, gdy temperatura przy gruncie spadła do +0,6°C). Ostatni cykl skończył się około 05:50, gdy powietrze przekroczyło +2°C w trendzie wzrostowym. Koniec frosta o 06:47 (powietrze +7,4°C, grunt +6,6°C).

Zraszacz Flipper na słupku, w środku nocy - strumień wody widoczny w świetle latarni. To te 43 litry na godzinę z każdej dyszy zamieniają się w 80 kalorii ciepła krzepnięcia z każdego grama, gdy zaczynają zamarzać.

Kadr z kamery Reolink, 22:07. Cała winnica błyszczy od wody. Za kilka godzin to wszystko zamarznie - i właśnie wtedy zacznie chronić.

7. Porównanie z 2025

* Wszystkie wartości zużycia wody to oszacowania liczone z czasu pracy zraszaczy i ich nominalnego przepływu (43 l/h × liczba flipperów × czas), nie z licznika wodomierza. Realne zużycie zależy od ciśnienia w sieci i dystrybucji w obrębie sekcji.

Rok temu system pracował dłużej i intensywniej - uruchamiałem zraszanie ręcznie i z asekuracji trzymałem je włączone długo po tym, jak temperatura wróciła do bezpiecznych wartości. W tym roku system odpalił dokładnie wtedy, kiedy trzeba, i zatrzymał się jak tylko warunki pozwoliły. Mniej cykli, krócej, mniej zużytej wody - ten sam efekt dla rzędów 1-12.

To zresztą jeden z często niedocenianych argumentów za automatyzacją. Zraszanie antyprzymrozkowe to operacja wodochłonna z natury - i każda godzina, której nie musimy “lać dla świętego spokoju”, to oszczędność realna i mierzalna. Gospodarka wodą to dziś temat, który dla winiarza znaczy więcej niż jeszcze pięć lat temu: ze względu na klimat, ze względu na koszty, ze względu na regulacje. Mniej znaczy lepiej - i lepiej wiedzieć, że można było mniej, niż domyślać się że może wystarczy.

Cena tej oszczędności: dodatkowa wiedza o mikroklimacie, której rok temu nie miałem (ten “darmowy” -4,1°C w górnej części winnicy to nowa informacja, nie nowa rzeczywistość - to działo się też w 2025, tylko nikt tego nie mierzył).

8. Co zrobiłem rano

Standardowa procedura porannych zabiegów regeneracyjnych w ciągu 24h od przymrozku:

• Asahi SL (biostymulator, fitohormony) - wspomaga regenerację uszkodzonych tkanek
• Aspiryna / kwas salicylowy - induktor odporności systemowej (SAR)
• Inspekcja pędów, szczególnie rzędu 13-14 (sadzonki w osłonkach, bez Flipperów)

Sobota rano, 10 maja. Słońce już wstało, lód zaczyna topnieć, pędy wyglądają zdrowo. Rzędy 1-12 (Flippery) na pierwszy rzut oka bez śladu uszkodzeń.

Poranek 10 maja - spacer po winnicy po nocnej akcji zraszania. Lód topnieje w słońcu, pędy wyglądają na zdrowe.

Sobota 08:27 - system zakończył pracę, wszystkie sekcje zresetowane, pętla wyłączona. Status OK: frost, petla: OFF. Czas na śniadanie.

Ocena strat - w ciągu kolejnych 3-5 dni, gdy ewentualne uszkodzenia staną się widoczne. Na pierwszy rzut oka rzędy 1-12 wyglądają dobrze. Sadzonki w osłonkach też przeżyły - osłonki + nieruchome powietrze pod nimi to prosty, ale skuteczny mikrobufor. Bez nich -4°C zabrałoby je natychmiast.

9. Co dalej - noc 10/11 maja

Po takiej nocy pierwsze pytanie brzmi: czy następna będzie podobna?

Na szczęście nie. Według ICM (infometeo.pl) od niedzieli 10 maja nad Polskę napływa cieplejsza masa powietrza z południa. Synoptycy zapowiadają minimum nocne około +2°C dla regionu Siedlec, z zachmurzeniem rosnącym w nocy i niewielkimi opadami w poniedziałek. Open-Meteo daje maksimum dnia 21°C - to oznacza dużo cieplejszy start nocy.

Mimo to system w Pustkowiu będzie pracował w trybie Frost Watch - bo wiemy już, że “+2°C według synoptyków” w naszym mikroklimacie może oznaczać 0°C przy gruncie i -2°C w górnej części winnicy. Zachmurzenie pomoże (chmury blokują radiację w podczerwieni i ograniczają wychłodzenie), ale watchdog zostaje włączony, czujniki w ruchu, telefon przy łóżku.

Sezon przymrozkowy w Polsce kończy się tradycyjnie po “zimnych ogrodnikach” (12-15 maja). Mamy jeszcze kilka nocy do przeżycia.

10. Czego się nauczyliśmy tej nocy

1. Czujnik w górnej części winnicy zmienia wszystko. Bez CH1 pisałbym dziś, że “było -1,7°C w powietrzu, system zadziałał, sukces”. Z CH1 wiem, że w wyżej położonej części winnicy było 2°C zimniej niż na dole - i że w przyszłości trzeba traktować rzędy 13-14 jako strefę najwyższego ryzyka, mimo że leżą wyżej, nie niżej. Plan na 2027: trzeci czujnik bezpośrednio na pędzie, pod lodową otoczką, żeby zmierzyć kontrast między powietrzem a tkanką.

2. Prognozy synoptyczne to tylko punkt startowy. Interia mówiła +1°C. Rzeczywistość: -4,1°C przy gruncie. Mikroklimat winnicy potrafi być 5°C zimniejszy niż “oficjalna” prognoza dla regionu. Bez własnej stacji pogodowej i bez progów odpalanych po realnych pomiarach, nie miałbym szans zareagować.

3. Lokalne API + automatyzacja = sen. Rok temu o 23:30 sam klikałem API, sam interpretowałem dane, sam decydowałem. W tym roku - system zaproponował, system wykonał, ja monitorowałem. Spałem (no dobra, próbowałem spać) zamiast pracować.

4. Awaria zawsze przyjdzie w najgorszym momencie. OpenSprinkler offline od 13:36 w piątek przed nocą przymrozkową. Sieć WiFi padła w domu, nie w winnicy. Lekcja: w sezonie krytycznym potrzebuję watchdoga w InConnectorze, który pinguje OS co 5 minut i wysyła SMS, jeśli offline > 15 min. Dopisane do roadmapy na ten tydzień.

5. Złośliwość rzeczy martwych jest realna. Pięć godzin offline. Zdalna diagnoza wygląda groźnie. Wsiadasz w samochód, jedziesz 100 km, otwierasz skrzynkę, robisz zdjęcie wyświetlacza, wrzucasz do AI… i OpenSprinkler ożywa zanim dostaniesz odpowiedź. Jakby chciał powiedzieć “spokojnie, ja tu rządzę”. Następnym razem najpierw zrobię zdjęcie z drogi.

6. Jedno narzędzie nie chroni przed wszystkimi typami przymrozków. Zraszanie wygrywa z radiacją. Bariery wiatrowe (jak nasz świeżo zamontowany płotek) wygrywają z adwekcją. Świece i ogniska wygrywają z czarnym przymrozkiem. Tej nocy mieliśmy klasyczny radiacyjny - zraszanie zadziałało, płotek nie miał czego blokować. Ale ten sam płotek może uratować nam noc w marcu, kiedy zimny wiatr przyjdzie znad pola. Strategia ochrony przed przymrozkami to portfolio narzędzi, nie jeden wynalazek.

---

Statystyki wpisu

• Czujniki monitorujące: 4 (CH1 góra, Indoor dół, stacja 2m, WFC01)
• Najniższa odnotowana temperatura: -4,1°C (góra winnicy, 04:37)
• Czas pracy systemu: ~5,5 godziny
• Zużycie wody (szacunkowe): ~6 m³
• Liczba ręcznych interwencji w OpenSprinkler: 0 (sam się obudził, zanim w ogóle zdążyłem coś zrobić)
• Kilometrów przejechanych po sygnale offline: 100
• Godzin snu w nocy 9/10 maja: trzy, może cztery

Następny wpis - gdy będzie jasne, czy zraszanie uchroniło wszystkie pąki. Liczę, że tak. Jeśli nie - wtedy też napiszę. Bo to dziennik winnicy, nie folder reklamowy.

---

Stack i open-source

System antyprzymrozkowy w Winnicy Pustkowie zbudowany jest na:

• OpenSprinkler 3.0 AC + zone expander - sterownik 14 sekcji, lokalne API + cloud (cloud.openthings.io)
• Stacja pogodowa Ecowitt WH2650A + czujnik gruntowy (kanał “indoor”) - pomiar temperatury w strefie pąków
• Sprinklery NDJ Flipper 43 l/h - 144 sztuki, 12 rzędów, 6 sekcji (pary)
• Pompa Omnigena 3T32 + hydrofor 200 L, woda ze studni głębinowej
• Logika sterująca - Google Apps Script, dane w Google Sheets, alerty WhatsApp + SMS
• Panel webowy - Svelte na platformie Noe, trójjęzyczny (PL/EN/DE)
• VineyardElf - własna platforma do zarządzania winnicą, agreguje wszystkie dane

Cały kod logiki sterującej jest open-source. Po dwóch sezonach testów na własnym polu udostępniłem go na GitHubie, na licencji MIT - z kompletną dokumentacją, przewodnikiem konfiguracji i listą sprzętu. Repo: github.com/mudhuh/opensprinkler-frost-protection. Jeśli prowadzisz winnicę albo sad i chcesz zbudować podobny system - wszystko jest tam, można forkować i adaptować pod swoje warunki.

Pełna lista narzędzi, których używamy w Pustkowiu, jest na stronie Tech-winnica - od OpenSprinklera, przez Ecowitt i Reolink, po roboty (Mammotion YUKA, plany na drony) i platformy (VineyardElf, WineryElf, NanoSatelity). Panel sterowania zraszaniem i dashboard pogodowy zbudowaliśmy w Noe - platformie no-code do tworzenia aplikacji webowych. Całość infrastruktury (CMS, formularze, integracje API, hosting) działa na Intum.

Pełna historia projektu antyprzymrozkowego: Od Hydrawise do OpenSprinkler - jak zbudowaliśmy system antyprzymrozkowy za 7 tysięcy.

---